Kite

Wat is Kite?

Kite is een EVM-compatibele, agent‑first betalingsblockchain die is ontworpen om autonome AI‑agenten veilig en met hoge frequentie te laten transactieren zonder afhankelijk te zijn van breekbare, mensgerichte credential‑ en betalingsrails.

In zijn eigen framing is het kernprobleem dat organisaties ofwel agenten brede financiële bevoegdheid geven (waardoor een onbegrensd verliesrisico ontstaat) ofwel mensen in de loop houden (waardoor autonomie verloren gaat); Kite’s voorgestelde moat is een cryptografisch afgedwongen delegatie‑ en uitgavencontrole‑stack die agenten behandelt als volwaardige economische actoren. Het combineert hiërarchische identiteit, programmeerbare autorisatie‑constraints en op micropayments gerichte settlement‑rails met native compatibiliteit voor opkomende interoperabiliteitsstandaarden voor agenten zoals x402 en ecosysteemprotocollen die in zijn documentation worden uitgelicht.

In marktstructuur‑termen probeert Kite een niche uit te houwen als “betalingsinfrastructuur voor agentische workflows” in plaats van direct de concurrentie aan te gaan als een general‑purpose L1. Begin 2026 plaatsten publieke marktdata‑bronnen Kite qua marktkapitalisatie ongeveer in de lage honderden (bijvoorbeeld: CoinMarketCap toonde het rond rang #100 op de geobserveerde dag) en vermeldde een maximale voorraad van 10 miljard en een circulerende voorraad van ~1,8 miljard, wat suggereert dat een groot deel van de potentiële waarde van het netwerk nog vastzit in unlock‑schema’s en executierisico in plaats van uitsluitend in de huidige spotliquiditeit.

Deze positionering is belangrijk omdat het gecommuniceerde waardevoorstel van het project minder afhankelijk is van een “DeFi‑composability‑flywheel” en meer van de vraag of betalingsstromen tussen agenten een aparte, duurzame categorie worden die groot genoeg is om een gespecialiseerde chain en middleware‑stack te rechtvaardigen.

Wie heeft Kite opgericht en wanneer?

Het publieke narratief van Kite kristalliseerde tijdens een testnet‑lanceringscyclus in 2025, waarin het team het systeem positioneerde als een soevereine L1 gebouwd met Avalanche‑gerelateerde infrastructuurconcepten en het in de markt zette als een AI‑gerichte chain. In de pers werd het project gekoppeld aan een testnet‑aankondiging op 6 februari 2025 en werd Chi Zhang geïdentificeerd als CEO en mede‑oprichter.

Eind 2025 beschreef de mainstream cryptomedia Kite als een “AI‑powered payments blockchain” en meldde een Series A‑ronde in september die de totale financiering op 33 miljoen dollar bracht, waarbij kort daarna token‑lanceringsactiviteiten volgden.

In de loop der tijd lijkt de boodschappenlijn van het project te zijn aangescherpt van een brede houding als “gedecentraliseerde AI‑infrastructuur” naar een smaller “agentische commerce/payment‑rails”‑thesis die delegatie, auditability en micropayments benadrukt. Het huidige, op ontwikkelaars gerichte materiaal legt de nadruk op agent‑specifieke bouwstenen zoals een drie‑lagen‑identiteitssysteem, programmeerbare constraints en flows die lijken op state channels en ontworpen zijn voor herhaalde kleine betalingen, met compatibiliteitsclaims die reiken van standaarden en protocollen als OAuth 2.1, MCP, Google’s A2A en x402.

Die ontwikkeling van het narratief is strategisch coherent – betalingen zijn een eenvoudiger “wig” dan algemene AI‑provenance – maar verkleint ook het oppervlak van Kite: het succes van het project wordt sterker gecorreleerd met daadwerkelijke adoptie van machine‑tot‑machine‑betalingspatronen, niet alleen met generieke L1‑speculatie.

Hoe werkt het Kite‑netwerk?

Technisch presenteert Kite zich als een EVM‑compatibele L1 met eigen mainnet‑parameters en infrastructuur, waaronder een eigen chain‑ID en RPC‑endpoints die in de officiële documentatie zijn gepubliceerd. Het netwerk biedt een mainnet‑configuratie met chain‑ID 2366 en een publieke explorer‑endpoint, en onderhoudt daarnaast een testnet‑omgeving (chain‑ID 2368), wat wijst op een conventionele L1‑implementatie‑ en toolingroute die compatibel is met standaard Ethereum‑ontwikkelstacks.

Documentatie over node‑operaties verwijst naar Avalanche‑afgeleide operationele details (inclusief bekende standaardpoorten en configuratiemechanismen), wat consistent is met de eerdere publieke positionering van het project rond Avalanche‑soevereiniteit, terwijl het zich voor ontwikkelaars toch presenteert als “EVM‑compatible”.

Waar Kite zich onderscheidt, is minder in vernieuwing op baselaag‑niveau en meer in transaction‑patronen op applicatieniveau en autorisatie‑design. Officiële materialen beschrijven een identiteitsarchitectuur waarin gebruikers-/root‑bevoegdheid, gedelegeerde agent‑bevoegdheid en efemere sessie‑bevoegdheid worden gescheiden, met delegatie gemodelleerd via hiërarchische afleiding (de whitepaper verwijst naar BIP‑32‑achtige afleiding) en afdwinging via programmeerbare regels. De betalingslaag legt de nadruk op high‑frequency micropayments met constructies die worden beschreven als kanalen waarbij twee on‑chain‑transacties veel ondertekende off‑chain‑updates kunnen afschrijven, met als doel een interactielatentie onder de 100 ms en extreem lage kosten per verzoek.

In deze benadering wordt veiligheid bereikt door de bevoegdheid van agenten ontwerp‑matig te beperken (bestedingslimieten, intrekking, audit trails) in plaats van simpelweg aan te nemen dat de agent zich correct gedraagt, met aanvullende claims over intrekkings‑ en handhavingspaden zoals beschreven in de whitepaper.

Wat zijn de tokenomics van kite-2?

KITE wordt door grote data‑aggregatoren beschreven als een token met een vaste maximale voorraad van 10 miljard, met een circulerende voorraad die, zoals begin 2026 vaak werd gerapporteerd, rond de 1,8 miljard lag. Dat impliceert een aanzienlijke resterende voorraad die onderhevig is aan lock‑ups, emissies of andere vrijgavemechanismen.

Die structuur is niet inherent inflatoir of deflatoir; het feitelijke monetaire profiel hangt af van de gerealiseerde emissiecurve, unlock‑schema’s en de vraag of fee‑capture burn‑ of sink‑mechanismen introduceert. Aan Kite gelieerde materialen benadrukken een narratief van een overgang weg van emissiegefinancierde rewards naar “revenue‑driven” rewards, d.w.z. een poging om de voortdurende verwatering ten opzichte van typische PoS‑security‑budgetten te verminderen. De geloofwaardigheid van die claim hangt echter af van daadwerkelijke fee‑generatie en governance‑discipline, niet alleen van intenties in de whitepaper.

Wat nut en waarde‑accumulatie betreft, is Kite’s kernclaim dat KITE het gebruik van het netwerk ondersteunt (transactie-/executiekosten) en incentives coördineert in een “agent‑economie”‑marktplaats waar diensten en modules inkomsten verdienen uit transacties van agenten. Het eigen token‑value‑capture‑narratief van het project suggereert dat protocol‑ en modulecommissies op AI‑servicetransacties kunnen terugvloeien naar tokendemand en/of liquiditeits‑locking, terwijl vroege deelname wordt aangejaagd via een reward‑pool die bedoeld is om af te bouwen naarmate daadwerkelijk gebruik groeit.

Daarnaast beschrijven publieke beurzenmateriaal dat voor listings wordt gebruikt de chain als stablecoin‑native met ingebouwde settlement‑ondersteuning en benadrukken ze micropayment‑flows via state channels. Deze beschrijvingen zijn, hoewel ze qua richting consistent zijn met agentische commerce, op zichzelf echter geen bewijs van duurzame fee‑vraag of houdbare security‑economie zonder meetbare on‑chain‑activiteit (bijvoorbeeld zoals genoemd in de Tokocrypto‑listing‑notitie).

Wie gebruikt Kite?

Een belangrijk analytisch onderscheid voor Kite is dat tussen speculatief volume rond de token en bewijs van daadwerkelijke on‑chain‑ of protocol‑utility die consistent is met de “agent payments”‑thesis. Voor veel nieuwe L1‑assets is het vroegste en meest liquide gebruik exchange‑gedreven; CoinDesk’s verslaggeving over de token‑debuut legde de nadruk op grote handelsvolumes op gecentraliseerde beurzen kort na listing, wat typisch is voor high‑beta‑narratieven en geen directe proxy vormt voor adoptie in agentische commerce.

Parallel daaraan richt Kite’s eigen documentatie zich op agent‑workflows en ontwikkelaarstooling in plaats van op DeFi‑primitieven, wat impliceert dat de beoogde dominante sector agentische betalingen en dienstmarktplaatsen zijn, niet hefboomgedreven DeFi. Desondanks zal de gerealiseerde mix in het ecosysteem waarschijnlijk beide bevatten, omdat EVM‑compatibiliteit de neiging heeft om generieke deployments aan te trekken.

Wat “institutionele” adoptie betreft, zijn de sterkste verifieerbare signalen in het beschikbare publieke dossier financieringsrondes en ecosysteemdistributie, in plaats van bij naam genoemde enterprise‑productie‑integraties. CoinDesk meldde venture‑financiering (Series A) en positioneerde het project als een AI‑betalingsstartup die baselaag‑infrastructuur bouwt, wat op investeerdersinteresse wijst maar niet per se op vraag vanuit eindgebruikende ondernemingen.

Claims van compatibiliteit met standaarden zoals OAuth en agent‑protocollen kunnen de integratiefrictie voor ondernemingen verlagen, maar bij gebrek aan gepubliceerde casestudy’s, geauditeerde throughput‑statistieken of bekendgemaakte commerciële partners die de chain in productie gebruiken, moet institutionele adoptie als hypothese worden beschouwd, niet als feit.

Wat zijn de risico’s en uitdagingen voor Kite?

De regulatoire blootstelling voor Kite gaat op dit moment minder over een projectspecifieke handhavingsactie (waarvan in het geraadpleegde publieke dossier geen prominente voorbeelden zijn) en meer over de algemene Amerikaanse en grensoverschrijdende vraag of de token zich gedraagt als een investment contract onder effectenrechtelijke kaders, gezien de verdelingsallocaties, team-/investerings‑tranches en de afhankelijkheid van ecosysteemexecutie. CoinDesk vatte allocaties samen (waaronder een betekenisvol aandeel voor team/vroege bijdragers en investeerders), zoals beschreven in de whitepaper van het project – een profiel dat een regulatoir focuspunt kan worden, afhankelijk van marketingclaims en centralisatie van governance.

Daarnaast omvatten centralisatievectoren de verdeling van validators/nodes en de controle over upgrades; zelfs als node‑operaties in theorie permissionless zijn, vertonen L1’s in een vroeg stadium in de praktijk vaak operationele concentratie. Kite’s eigen documentatie bevestigt dat er een identificeerbaar mainnet is met standaardvereisten voor nodes, wat dit meetbaar maakt maar niet automatisch gedecentraliseerd.

Het concurrentierisico is aanzienlijk omdat Kite niet alleen concurreert met andere “AI x crypto”‑L1‑narratieven, maar ook met bestaande betalingsrails en general‑purpose blockchains die agent‑betalingspatronen op de applicatielaag kunnen emuleren. Minstens concurreert Kite met high‑throughput L1’s en L2’s (en de eigen programmeerbare betalingsstacks van stablecoin‑uitgevers). voor de usecase “micropayments at scale”; het concurreert ook met off-chain agentframeworks die mogelijk de voorkeur geven aan traditionele fintech-rails als compliance, terugboekingen en integratie eenvoudiger zijn.

De economische bedreiging is dat de onderscheidende kenmerken van de chain (identity delegation, kanaalgebaseerde micropayments, protocolinteroperabiliteit) kunnen worden gerepliceerd of overbodig worden als agentplatforms standaardiseren op een andere settlementlaag, of als x402-achtige standaarden samenkomen rond bestaande netwerken in plaats van een dedicated chain.

Wat is de toekomstige outlook voor Kite?

De meest concrete, verifieerbare mijlpalen op korte termijn zijn de verdere volwassenwording van het developer-surface van de chain, gedocumenteerde mainnetoperaties, en de uitbouw van agentspecifieke modules die worden geïmpliceerd in de documentatie en aanverwante materialen, waaronder wallet- en accounttools gericht op gecontroleerde delegatie en (volgens de documentatie) roadmapmodules voor agent-bewuste functionaliteit.

De officiële documentatie publiceert al live netwerkparameters voor zowel testnet als mainnet, samen met handleidingen voor node-operaties, wat suggereert dat de volgende beperkende factor niet de beschikbaarheid van de chain is, maar of ontwikkelaars applicaties uitbrengen die een blijvende, niet-speculatieve transactievraag genereren.

Vanuit het perspectief van infrastructuur-levensvatbaarheid is de zwaarste structurele horde voor Kite om aan te tonen dat “agent payments” een categorie is die een gespecialiseerde chain nodig heeft, in plaats van slechts een set libraries en standaarden bovenop bestaande settlementnetwerken, en dat het revenuemodel van het netwerk realistisch de inflatoire security-subsidies kan vervangen zoals geclaimd in zijn value-capture-narratief.