Virtuals Protocol

Czym jest Virtuals Protocol?

Virtuals Protocol to działający on-chain system emisji i dystrybucji „tokenizowanych agentów AI”, który próbuje zamienić napędzane AI postaci i usługi w posiadane, zbywalne aktywa z wbudowaną monetyzacją, wykorzystując token VIRTUAL jako wspólną szynę rozliczeniową i płynnościową. W praktyce jest to bliższe launchpadowi na warstwie aplikacji niż nowemu łańcuchowi bazowemu: twórcy mintują agenta i powiązany z nim token, użytkownicy spekulują na tym agencie lub finansują go poprzez rynek oparty na krzywej podaży (bonding curve), a jeśli agent przyciągnie wystarczająco dużo kapitału i użycia – token „awansuje” do bardziej konwencjonalnej puli płynności DEX sparowanej z VIRTUAL.

Taka konstrukcja próbuje rozwiązać powracający problem w segmencie konsumenckiej kryptowaluty: jak uruchomić płynność i bodźce dla niszowych, opartych na osobowościach aplikacji bez konieczności tworzenia osobnego tokena, osobnego procesu tworzenia LP i osobnej strategii wejścia na rynek dla każdej nowej „mikro‑gospodarki”, przy jednoczesnym utrzymaniu pewnego standardu w zakresie rozliczeń i zarządzania dzięki VIRTUAL oraz vote‑escrowed VIRTUAL.

Z punktu widzenia struktury rynku, Virtuals wpisuje się w szerszą narrację „agentów AI”, ale jego wyróżnikiem nie jest jakość modeli; jest nim „hydraulika” finansowa i mechanika dystrybucji wokół agentów. Skalę protokołu lepiej przybliżają przychody/opłaty i poziom uczestnictwa niż sama cena: strona DefiLlama’s Virtuals Protocol page odnotowywała w niektórych momentach zannualizowane opłaty/przychody protokołu na poziomie niskich–kilkunastu milionów dolarów, z widoczną koncentracją aktywności we wcześniejszych szczytach i późniejszych spadkach, co jest spójne z produktem, który nadal jest elastyczny popytowo i wrażliwy na narracje rynkowe.

Po stronie aktywów, rankingi kapitalizacji rynkowej różnią się w zależności od serwisu i metodologii; na przykład CoinMarketCap’s VIRTUAL listing pokazywał VIRTUAL w okolicach niskich setek miejsc w rankingu na początku 2026 r., co odzwierciedla status średniej wielkości projektu, a nie dominację kategorii.

Kto założył Virtuals Protocol i kiedy?

Virtuals Protocol wyłonił się z powyborczego „kaca” po boomie GameFi i modelach gildii po 2021 r., uruchamiając swoje kluczowe pojęcie „agent launchpad” w 2024 r., gdy uwaga przesunęła się z emisji tokenów P2E w stronę aplikacji, które mogą w wiarygodny sposób generować przychody zbliżone do opłat. Wiele profili wtórnych i opisów ekosystemu wskazuje jako założycieli Jansen Teng i Weekee Tiew oraz opisuje projekt jako ewolucję z gamingowej gildii PathDAO (utworzonej w 2021 r.) w kierunku fokusu na agentach AI na początku 2024 r., wraz z informacjami o rundzie seed prowadzonej przez fundusze krypto‑native; te twierdzenia są szeroko powtarzane w bazach danych i artykułach rynkowych, choć najbardziej użytecznym źródłem potwierdzeń pozostają dokumentacja projektu i zapisy governance, a nie biogramy agregatorów.

Jednym z bardziej namacalnych punktów odniesienia dla tego, jak zespół postrzega kontrolę długoterminową, jest przejście protokołu na governance oparte na ve‑tokenach, opisane w governance documentation projektu, które wyraźnie przedstawia kierunek strategiczny i aktualizacje jako decyzje posiadaczy veVIRTUAL, a nie jednostronnego zespołu core.

Z czasem narracja przesunęła się z „idoli AI i postaci rozrywkowych” w stronę bardziej ogólnego ujęcia „agent commerce” – agentów jako trwałych bytów programowych, które mogą zarabiać, wydawać i koordynować działania on‑chain – podczas gdy rzeczywistość ekonomiczna oscylowała wraz z apetytem na ryzyko.

Doniesienia publiczne podkreślały dynamikę boom–bust w tworzeniu i handlu, z okresami szczytowej aktywności następującymi po nich ostrymi spadkami w liczbie nowych agentów i aktywnych portfeli handlowych, co sugeruje, że istotna część popytu historycznie miała charakter refleksyjny i tradingowy, a nie czysto użytkowy (na przykład Decrypt’s coverage opisywał istotny spadek metryk aktywności po wcześniejszych szczytach, cytując dashboard Dune kuratorowany przez kluczowych kontrybutorów).

Jak działa sieć Virtuals Protocol?

Virtuals Protocol nie prowadzi własnego konsensusu Layer 1; bezpieczeństwo i finalność transakcji dziedziczy z środowisk wykonawczych, na których się wdraża, w szczególności Ethereum L2/Base oraz innych łańcuchów, gdzie istnieją jego reprezentacje. Oznacza to, że mechanizm konsensusu jest tym, który obowiązuje w łańcuchu bazowym (np. proof‑of‑stake Ethereum dla mainnetu oraz Base jako optimistic rollup rozliczający się na Ethereum), podczas gdy Virtuals funkcjonuje jako zestaw kontraktów aplikacyjnych plus usługi off‑chain koordynujące zachowanie agentów, emisję i przepływy opłat.

Z perspektywy ryzyka instytucjonalnego jest to istotne: dominuje ryzyko smart kontraktów, mostów/reprezentacji cross‑chain oraz zależności od komponentów off‑chain, a nie przejęcie zbioru walidatorów na własnym L1.

Technicznie wyróżniającą się częścią jest „stos agenta” wokół emisji, tożsamości i operacji, a nie nowa kryptografia. Publiczne wyjaśnienia opisują wewnętrzną architekturę agenta w protokole jako połączenie multimodalnego „mózgu” z trwałą pamięcią i operatorem portfela, koordynowanych przez off‑chain „runnery” utrzymujące stan na wielu platformach; techniczny przegląd GAME framework na CoinMarketCap podkreśla pipeline od percepcji przez planowanie po dialog i pamięć, z komponentem portfela on‑chain dla działań finansowych.

Mechanizm ekonomiczny/rynkowy jest podobnie specyficzny: nowi agenci są uruchamiani na rynku opartym na krzywej podaży z ustaloną, denominowaną w VIRTUAL opłatą za stworzenie oraz progiem „graduacji” do puli LP sparowanej z VIRTUAL, jak opisano na zewnętrznych stronach infrastruktury rynkowej, takich jak pule VIRTUAL na GeckoTerminal, które odzwierciedlają często przywoływaną koncepcję „42 000 VIRTUAL” jako progu awansu.

Jak wygląda tokenomika VIRTUAL?

Model podaży VIRTUAL jest przedstawiany jako stała podaż bez inflacji na poziomie protokołu, ale „stała podaż” nie oznacza automatycznie niskiego ryzyka rozwodnienia w sensie ekonomicznym; kluczowe są dystrybucja i polityka skarbcowa. Token distribution documentation projektu opisuje całkowitą podaż 1 000 000 000 VIRTUAL, wybitem „bez jakiejkolwiek przyszłej inflacji”, alokowaną między dystrybucję publiczną, zapewnianie płynności i skarbiec ekosystemu, przy czym skarbiec opisano jako podlegający ograniczeniom emisji kontrolowanym przez governance w wieloletnim horyzoncie.

Niezależne listingi zasadniczo zgadzają się co do wielkości całkowitej i krążącej podaży; na przykład CoinMarketCap’s listing pokazywał łączną/maksymalną podaż na poziomie 1 mld, z podażą w obiegu w przedziale ok. 600+ mln w niektórych momentach na początku 2026 r. To, czy token jest efektywnie deflacyjny, zależy więc mniej od limitu, a bardziej od tego, czy buybacki/spalenia są systematyczne, przejrzyste i wystarczająco duże względem prędkości obrotu i dystrybucji ze skarbca.

Użyteczność i akumulacja wartości są przede wszystkim opisywane wokół VIRTUAL jako aktywa rozliczeniowego dla interakcji z agentami i bazowej pary płynnościowej dla tokenów agentów, a także governance poprzez vote‑escrow. Dokumentacja stakingu protokołu definiuje veVIRTUAL jako vote‑escrowed VIRTUAL uzyskiwane poprzez blokadę VIRTUAL (do dwóch lat) z liniową deprecjacją w czasie i powiązuje je z wpływem w governance oraz systemem punktów/kwalifikacji do airdropów. Przypomina to model „konwiktu” znany z Curve: posiadacze tokena akceptują utratę płynności w zamian za prawa governance i preferencyjny dostęp do dystrybucji w ekosystemie.

Trudniejszym pytaniem z perspektywy analizy instytucjonalnej jest to, czy opłaty z użytkowania w sposób wiarygodny przekładają się na netto „spalanie” tokena (buyback/burn) po uwzględnieniu zachęt, wydatków skarbcowych i kosztów off‑chain; DefiLlama obecnie klasyfikuje Virtuals jako generujące opłaty/przychody protokołu, ale pokazuje „holders revenue” jako zero w swoim ustandaryzowanym podziale, co jest sygnałem ostrzegawczym, że „akumulacja wartości do tokena” może być pośrednia, uznaniowa lub trudna do czystego przypisania on‑chain.

Kto korzysta z Virtuals Protocol?

Powracającym wyzwaniem analitycznym jest rozróżnienie rzeczywistego „użycia agentów” (opłaty za inferencję, usługi lub handel) od bardziej spekulacyjnego komponentu: spekulacji na krzywych podaży i wtórnego obrotu tokenami agentów. Doniesienia publiczne sugerują, że aktywność była silnie cykliczna, z okresami, w których liczba portfeli handlowych i nowych agentów gwałtownie rosła, a następnie się załamywała, co sugeruje, że przynajmniej historycznie spekulacja była głównym motorem wolumenu on‑chain, a nie trwały popyt na usługi agentów.

Na przykład Decrypt opisywał stromy spadek dziennych przychodów, spadek liczby nowych agentów do jednocyfrowych wartości dziennie oraz istotny spadek liczby aktywnych portfeli handlowych względem poziomów szczytowych, powołując się na wewnętrzne dashboardy i dane on‑chain.

Jednocześnie profil „kto używa” Virtuals jest nadal zdominowany przez twórców krypto‑native i użytkowników detalicznych, a nie przedsiębiorstwa. Najbardziej obronnymi przykładami są konsumenckie, rozrywkowe i społecznościowe agenty, które osiągnęły dystrybucję na platformach Web2, takie jak „Luna” (często przywoływana w wyjaśnieniach jako multimodalny wirtualny idol z dużym zasięgiem na TikToku), ale przykłady te wciąż trudno oceniać jako zrównoważone strumienie gotówkowe, ponieważ łączą dynamikę influencerów z bodźcami tokenowymi.

W przypadku adopcji instytucjonalnej lub korporacyjnej twierdzenia powinny być oparte na ogłoszeniach pierwotnych; wiele wzmianek o partnerstwach w szerszym ekosystemie metaverse/gaming obejmuje podmioty takie jak Animoca Brands, ale analitycy powinni ostrożnie odróżniać ogólną „bliskość ekosystemową” od jednoznacznej, kontraktowej integracji z samym Virtuals, ponieważ publiczne ogłoszenia Animoca często dotyczą innych inicjatyw, a nie konkretnie Virtuals.

**Jakie są ryzyka i wyzwania dla

Virtuals Protocol?**

Ekspozycja regulacyjna wynika mniej z „konsensusu protokołu”, a bardziej z klasyfikacji tokena i mechaniki dystrybucji. Virtuals łączy emisję tokenów (tokeny agentów), model opłat platformowych oraz programy motywacyjne powiązane ze stakingiem i punktami; w USA taka kombinacja może rodzić pytania w stylu testu Howeya, w zależności od tego, jak przedstawiane są marketing, oczekiwanie zysku oraz wysiłki zarządcze. Na początku 2026 r. nie odnotowano szeroko opisywanych, specyficznych dla protokołu działań egzekucyjnych w USA ani wydarzeń regulacyjnych w stylu ETF bezpośrednio związanych z VIRTUAL w głównych mediach; bardziej realistycznym ryzykiem jest „ryzyko kategorii”, w którym priorytety egzekwowania przepisów lub wytyczne dotyczące stakingu, punktów i tokenów emitowanych przez platformy mogą się zmienić.

Drugim wektorem regulacyjnym jest ochrona konsumentów: im bardziej ekosystem przypomina napędzane uwagą środowisko do uruchamiania tokenów, tym bardziej zaprasza do kontroli w zakresie ujawnień, manipulacji rynkowej i odpowiedniości, nawet przy braku bezpośredniego uznania za papiery wartościowe.

Wektory centralizacji nie są trywialne, ponieważ „runtime” agentów nie jest w pełni on-chain. Nawet jeśli własność i transfery są on-chain, wnioskowanie, pamięć i renderowanie multimodalne są zazwyczaj usługami off-chain, co wprowadza koncentrację po stronie operatorów, ryzyko zarządzania kluczami oraz ryzyko dostępności/cenzury. Dokumentacja dotycząca zarządzania projektem przedstawia proces governance on-chain dla posiadaczy veVIRTUAL, ale w wielu systemach agentów realna władza może nadal spoczywać w rękach tych, którzy kontrolują koordynatory off-chain, endpointy modeli, polityki dotyczące treści i listy dozwolonych.

Wreszcie presja konkurencyjna ma charakter strukturalny: launchpady agentów konkurują zasięgiem dystrybucji, płynnością i narracją i mogą zostać szybko wyparte, jeśli twórcy się przeniosą lub jeśli konkurent bardziej agresywnie zasubsyduje wzrost. Najbardziej bezpośrednim zagrożeniem ekonomicznym jest to, że przychody z opłat są wrażliwe na spekulacyjny wolumen; jeśli „meta agentów” ostygnie, przychody platformy mogą skurczyć się szybciej, niż spadają koszty stałe, co sugerują ostatnie doniesienia o spadkach przychodów z opłat.

What Is the Future Outlook for Virtuals Protocol?

Perspektywa w krótkim i średnim terminie zależy mniej od ulepszeń na poziomie łańcucha, a bardziej od tego, czy Virtuals zdoła przekształcić handel tokenami agentów w powtarzalną użyteczność: handel usługami agentów, płatne interakcje oraz kompozycyjne przepływy pracy agent–agent, które utrzymują się poza cyklami hype’u. Zweryfikowane kamienie milowe w ostatnim roku były bardziej zorientowane na strukturę governance i systemy zachęt niż na „hard forki”, w tym wdrożenie i dopracowanie mechanizmów stakingu w modelu vote-escrow oraz procesów governance dla posiadaczy veVIRTUAL, zgodnie z dokumentacją na stronach protokołu dotyczącą staking i governance.

Z punktu widzenia trwałości infrastruktury kluczowymi wyzwaniami są: (i) redukcja założeń dotyczących zaufania do komponentów off-chain w działaniu agentów tam, gdzie to możliwe, (ii) uniezależnienie generowania opłat od czysto spekulacyjnego obrotu tokenami oraz (iii) zapewnienie, że polityka skarbcowa i system zachęt nie zdominują narracji buyback/burn poprzez nadmierną emisję netto lub uznaniowe wydatki.

Projekt może pozostać atrakcyjny inwestycyjnie jako „infrastruktura aplikacyjna” tylko wtedy, gdy wykaże, że jego metryki przypominające przepływy pieniężne – opłaty, przychody, zatrzymane zyski i długość runway skarbca – są odporne w różnych reżimach rynkowych, a nie jedynie rosną podczas szczytów narracyjnych i kurczą się później, co niezależne panele analityczne i media już wskazywały jako kluczowy test wytrzymałości dla tej kategorii.