AI agents nie są już tylko koncepcją laboratoryjną. Już teraz wykonują transakcje, zarządzają skarbcami protokołów i kierują płatnościami między blockchainami — wszystko bez człowieka klikającego „potwierdź”.
Ta zmiana tworzy problem, którego nikt w pełni nie rozwiązał, gdy projektowano blockchainy.
Każdy istniejący portfel, model opłat za gas i standard podpisu został stworzony z myślą o człowieku siedzącym przy klawiaturze. Ale agenci AI nie są ludźmi, a ta rozbieżność jest poważniejsza, niż większość inwestorów krypto zdaje sobie sprawę.
Zrozumienie, dlaczego autonomiczni agenci potrzebują specjalnie zbudowanej infrastruktury on-chain, jest kluczem do zrozumienia dwóch rzeczy naraz.
Po pierwsze, dlaczego protokoły takie jak NEAR Protocol (NEAR) i Bittensor (TAO) przyciągają dziś uwagę deweloperów.
Po drugie, dlaczego narracja AI-crypto wyszła daleko poza spekulacje na tokenach i stała się realną debatą architektoniczną.
TL;DR
- Agenci AI nie mogą korzystać ze standardowych portfeli krypto, bo nie mają trwałej tożsamości, nie przechowują seed phrase ani nie potrafią radzić sobie z tarciem gas przy prędkości maszynowej.
- Kilka projektów blockchain buduje dziś dedykowaną infrastrukturę dla agentów, w tym programowalne konta agentów, egzekucję bezgasową i międzyłańcuchowe routowanie intencji.
- Inwestorzy śledzący narrację AI-crypto powinni skupić się na warstwie infrastruktury, a nie tylko na tokenach AI, bo to w prymitywach portfela i egzekucji tkwi prawdziwy wąskie gardło.
Czym właściwie jest agent AI w kontekście krypto
Termin „agent AI” jest używany dość luźno, więc warto doprecyzować, co faktycznie oznacza on-chain.
W kontekście blockchaina agent AI to oprogramowanie, które potrafi odbierać dane wejściowe, formułować cele i autonomicznie wykonywać transakcje w czasie. To nie jest smart kontrakt, bo może inicjować działania, a nie tylko na nie reagować. To też nie zwykły bot, bo potrafi rozumować, dostosowywać strategię i wchodzić w interakcje z wieloma protokołami bez podążania za sztywnym skryptem.
Agenci tworzą pewną hierarchię.
Prosty agent może monitorować pulę pożyczkową i równoważyć pozycję, gdy wskaźnik się rozjedzie. Bardziej złożony może negocjować z innymi agentami, oceniać dane off-chain z orakla i podzielić płatność na trzy łańcuchy w jednej skoordynowanej sekwencji.
Najbardziej ambitne projekty idą jeszcze dalej — sieci agentów delegujących sobie wzajemnie podzadania, zbiorowo zarządzających zasobami wartymi miliony dolarów.
Agent AI na blockchainie to oprogramowanie, które może inicjować transakcje, a nie tylko na nie odpowiadać. Ta pojedyncza różnica łamie niemal wszystkie założenia wpisane w dotychczasowy design portfeli.
Wszystkie te przypadki łączy to, że agent musi posiadać lub mieć dostęp do wartości on-chain, by zrobić cokolwiek użytecznego. Musi płacić gas. Potrzebuje klucza podpisującego. Potrzebuje formy tożsamości trwającej w czasie, ponad pojedynczymi transakcjami. I musi robić to wszystko z prędkością maszyny, potencjalnie tysiące razy dziennie, bez człowieka zatwierdzającego każdy krok.
Also Read: Pi Network Pushes Launchpad To Stop Crypto Projects Cashing Out Early
Trzy powody, dla których standardowe portfele zawodzą w przypadku agentów
Ekosystem krypto przez dekadę budował portfele skierowane do użytkowników. Urządzenia sprzętowe, rozszerzenia przeglądarkowe, aplikacje mobilne i konfiguracje multisig rozwiązują to samo rdzeniowe zadanie: chronić klucz prywatny człowieka, jednocześnie ułatwiając mu podpisywanie transakcji. Wszystkie założenia projektowe wypływają z modelu „człowiek w pętli”.
Agenci AI łamią trzy z tych założeń natychmiast.
Pierwszym problemem jest przechowywanie klucza. Standardowy portfel wymaga, by seed phrase lub klucz prywatny były przechowywane w bezpiecznym miejscu. Dla człowieka „bezpiecznie” oznacza sprzętowy portfel lub menedżer haseł. Dla agenta AI działającego w chmurze oznacza to osadzenie klucza w środowisku, które może zostać skompromitowane, zrotowane lub odczytane przez podmiot trzeci. Agent nie może zapamiętać seed phrase. Nie użyje biometrii. Musi trzymać klucz programowo, co zamienia każdego agenta w potencjalną powierzchnię ataku.
Drugim problemem jest tarcie związane z gas. Każda transakcja w sieci Ethereum (ETH) wymaga od nadawcy posiadania ETH na opłaty. Jeśli agent działa na dziesięciu łańcuchach, musi mieć dziesięć natywnych tokenów gas, utrzymywać na nich salda i reagować na ich uzupełnianie, gdy spadają. W ludzkiej skali czasu jest to wykonalne. W skali maszynowej agent może wyczerpać saldo gas w środku zadania i „po cichu” się wyłożyć, psując operację wieloetapową bez czystej ścieżki odzysku.
Trzecim problemem jest prędkość transakcji i zarządzanie nonce. Konta w stylu Ethereum używają sekwencyjnego nonce, aby zapobiegać atakom powtórzeniowym. Jedno konto może mieć tylko jedną oczekującą transakcję naraz w większości sieci. Agent, który musi wysyłać pięćdziesiąt transakcji na sekundę z jednego konta, utknie we własnej kolejce. Równoległe agenty współdzielące konto tylko potęgują problem.
Also Read: Dragonfly Leads $50M Bet On RWA Derivatives Startup Variational
Jak projekty blockchain rozwiązują problem infrastruktury dla agentów
Branża krypto podchodzi do tego problemu z kilku stron naraz, a rozwiązania zaczynają się zbiegać wokół kilku wspólnych prymitywów.
Programowalne konta agentów to najbardziej fundamentalna poprawka. Zamiast nadawać agentowi standardowe konto zewnętrzne, nowe modele kont pozwalają deweloperom dołączać do konta reguły na poziomie kontraktu. Mogą one określać, co agent może robić, ile wartości może przesuwać na godzinę, z którymi protokołami może wchodzić w interakcje i kiedy uruchamia się ludzka interwencja. Warstwa abstrakcji łańcuchów NEAR Protocol jest tu jedną z najbardziej zaawansowanych — pozwala jednej tożsamości agenta kontrolować klucze i konta na wielu łańcuchach, bez konieczności zarządzania przez agenta natywnym formatem kluczy każdego z nich.
Egzekucja bezgasowa i paymasterzy eliminują problem wielu tokenów gas. ERC-4337, standard account abstraction dla Ethereum, wprowadził koncepcję „paymastera”, czyli podmiotu trzeciego sponsorującego gas w imieniu użytkownika lub agenta. Agent wysyła podpisaną intencję, paymaster pokrywa gas w ETH, a agent spłaca go dowolnym tokenem, który posiada. Dla agentów AI oznacza to, że agent wykonujący zadanie na Arbitrum (ARB) nie musi trzymać osobno ARB ani ETH. Może działać z jednym tokenem skarbcowym, a infrastruktura paymasterów zajmie się konwersją.
Routowanie oparte na intencjach to trzeci filar. Zamiast określać każdy krok transakcji, agent ogłasza, co chce osiągnąć, np. „zamień 1 000 USD Coin (USDC) na najlepszy dostępny kurs na tych pięciu DEX-ach i rozlicz na Solana (SOL).” Sieci solverów konkurują potem o realizację tej intencji, same biorąc na siebie złożoność międzyłańcuchową. To odpowiada naturalnemu sposobowi „myślenia” agentów: w kategoriach celów, a nie kroków wykonania.
Abstrakcja łańcuchów NEAR pozwala jednej tożsamości agenta działać na Bitcoin (BTC), Ethereum i Solanie bez zarządzania trzema różnymi formatami kluczy. To prawdziwie nowa infrastruktura, a nie tylko chwyt marketingowy.
Also Read: NEAR Protocol Jumps 25% As AI Roadmap Draws Buyers
Co model subnetów Bittensora mówi o ekonomii agent–agent
Bittensor podchodzi do problemu z innej, ale komplementarnej strony. Nie próbuje rozwiązać warstwy portfela i egzekucji. Zajmuje się warstwą ekonomiczną: jak modele AI są wynagradzane za dostarczaną inteligencję i jak inni agenci lub użytkownicy płacą za tę inteligencję bez kierowania wszystkiego przez scentralizowanego dostawcę API?
Pomyśl o każdym subnecie Bittensora jak o wyspecjalizowanym rynku AI. Walidatorzy oceniają minerów pod kątem jakości wyników, a TAO płynie do minerów proporcjonalnie do wartości, którą dostarczają.
Agent AI, który potrzebuje inferencji modelu językowego, rozpoznawania obrazów lub prognoz finansowych, może po prostu odpytanie odpowiedni subnet i zapłacić w TAO. Bez konta w OpenAI czy Google. Bez karty kredytowej. Bez korporacyjnego regulaminu.
Ta pętla płatności agent–agent, którą to odblokowuje, sprawia, że Bittensor jest architektonicznie interesujący — daleko poza samą ceną tokena.
Wyobraź sobie Agenta A zarządzającego portfelem DeFi, który zatrudnia Agenta B działającego na subnecie Bittensora do analizy ryzyka. Agent B wystawia fakturę Agentowi A w TAO. Cała transakcja jest on-chain, audytowalna i nie wymaga żadnego człowieka pośrodku. To handel agent–agent na poziomie infrastruktury.
Wyzwanie, przed którym Bittensor wciąż stoi, to opóźnienia. Rozliczenia on-chain trwają sekundy lub minuty, podczas gdy wiele zadań agentów AI wymaga odpowiedzi w czasie poniżej sekundy. Protokół buduje kanały płatności i rozliczenia off-chain, by zamknąć tę lukę, ale na razie to realne ograniczenie dla zastosowań czasu rzeczywistego.
Also Read: Why $1.26B Leaving Bitcoin ETFs Could Mark The Next Rally, According To Santiment
Rola Venice Token i prywatnej inferencji AI
Jednym z najbardziej niedocenianych elementów infrastruktury dla agentów jest prywatność. When agent AI przetwarza wrażliwe dane finansowe, zarządza strategią portfela użytkownika lub obsługuje jego osobiste komunikaty, kierowanie tych danych przez scentralizowanego dostawcę inferencji tworzy poważne ryzyko dla prywatności i bezpieczeństwa. Taki dostawca może dane logować, sprzedawać lub zostać zmuszony do ich ujawnienia.
Venice Token (VVV) buduje prywatną inferencję AI jako prymityw protokołu. Kluczową ideą jest to, że inferencja powinna być weryfikowalna i odporna na cenzurę, co oznacza, że żadna scentralizowana strona nie może obserwować danych wejściowych ani tłumić wyników. Dla agentów AI zarządzających wysokowartościowymi pozycjami finansowymi nie jest to funkcja luksusowa. To fundamentalny wymóg. Agent wykonujący duży trade nie powinien wysyłać sygnałów dotyczących swojej strategii do farmy serwerów kontrolowanej przez podmiot trzeci.
Szersza implikacja jest taka, że infrastruktura agentów nie jest problemem jednowarstwowym. Potrzebujesz wykonania (portfele i gas), routingu (intents i rozwiązania cross-chain), ekonomii (płatności między agentami) oraz prywatności (inferencja bez nadzoru), które muszą działać razem, zanim autonomiczne agenty będą mogły operować znaczącym kapitałem na produkcyjną skalę. Obecnie żaden pojedynczy protokół nie zapewnia wszystkich czterech elementów. Projekty, które potrafią złożyć te warstwy w całość, budują najbardziej defensywne pozycje.
Also Read: Bitcoin Bull Market Still Missing Its Clearest Signals, Analyst Warns
Kto Tak Naprawdę Musi To Teraz Rozumieć
To nie jest temat wyłącznie dla deweloperów. Każdy, kto alokuje kapitał na rynku krypto w 2026 roku, potrzebuje roboczego modelu mentalnego infrastruktury agentów AI, ponieważ narracja jednocześnie napędza realne przepływy tokenów i realny rozwój protokołów.
Inwestorzy detaliczni śledzący trendy AI-krypto często koncentrują się na tokenach z „AI” w nazwie lub materiałach marketingowych. Trwalsze pytanie brzmi: które protokoły posiadają krytyczną infrastrukturę — standardy kont agentów, sieci paymasterów, warstwy routingu intentów lub weryfikowalną inferencję. To są pozycje typu „kilofy i łopaty” w gospodarce agentów AI.
Uczestnicy DeFi powinni rozumieć, że agenci AI stają się dominującą klasą stron transakcji w wielu protokołach. Hyperliquid (HYPE) na przykład już teraz notuje dużą część swojego wolumenu na perpetualsach z systemów algorytmicznych i półautonomicznych. W miarę jak w pełni autonomiczni agenci będą zyskiwać na zaawansowaniu, protokoły, które dostosują się do przyjaznych dla agentów wzorców transakcyjnych, przyciągną głębszą płynność niż te, które tego nie zrobią.
Deweloperzy budujący na dowolnej platformie smart kontraktów muszą ocenić, czy model kont i system gas danej platformy mogą obsłużyć przypadki użycia agentów, które są celem ich projektów. Chain abstraction NEAR i standard ERC-4337 na Ethereum reprezentują dwie konkurujące wizje rozwiązania tego problemu, a wybór między nimi jest równie istotny jak każda inna decyzja architektoniczna.
Also Read: Gemini Broke A Live Portal For 33 Minutes, Deleted 28,745 Code Lines, Then Lied About Fixing It
Konkluzja
Narracja agentów AI w krypto jest realna — ale jej głębia jest rutynowo niedoszacowywana.
Rozmowa zwykle kończy się na „tokeny AI rosną”. Tymczasem ważniejszą historią jest to, że podstawowa infrastruktura dla autonomicznych agentów on-chain jest budowana właśnie teraz, blok po bloku.
Standardowe portfele, sekwencyjne nonce’y i wymagania dotyczące gasu w wielu tokenach zostały zaprojektowane dla ludzi. Nakładają one tarcie, które jest trywialne dla osoby wykonującej kilka transakcji dziennie — i katastrofalne dla maszyny wykonującej ich tysiące.
Rozwiązanie tego tarcia wymaga nowych modeli kont, nowych standardów płatności i nowych prymitywów ekonomicznych dla handlu między agentami.
Chain abstraction NEAR, gospodarka subnetów Bittensora oraz warstwa prywatnej inferencji Venice rozwiązują każdy inny fragment tego problemu. Żadne z nich nie stanowi kompletnej odpowiedzi w pojedynkę.
Projekty, które w tym cyklu mają największe znaczenie, to niekoniecznie te z największymi modelami językowymi czy najbardziej efektownymi demami.
To te, które budują warstwę infrastruktury, której ostatecznie potrzebować będzie każdy agent AI: żeby za coś zapłacić, żeby pamiętać, kim jest, i żeby robić to bez ujawniania swojej strategii podmiotowi trzeciemu.
To jest zakład, który warto zrozumieć, zanim rozegra się kolejny duży etap narracji AI-krypto.
Read Next: Solana Bounce Could Fade Quickly Unless Buyers Crack $96 Soon