Moet financiële privacy absoluut zijn of meebuigen met toezichthouders wanneer dat nodig is? Die vraag speelt al lang in cryptokringen, maar recente gesprekken met mensen uit de sector laten zien hoe diep de kloof inmiddels is geworden.
Aan de ene kant zijn er bouwers die vinden dat privacy zich moet ontwikkelen tot systemen voor selectieve openbaarmaking die aan compliance-eisen voldoen en tegelijk gebruikers beschermen. Aan de andere kant staan voorstanders die stellen dat privacy die je kunt uitzetten geen privacy is, maar toezicht met extra stappen.
Beide kampen claimen de toekomst van crypto te vertegenwoordigen. Ze kunnen niet allebei gelijk hebben.
Het pleidooi voor evolutie
Het ene kamp vindt dat privacycoins hun punt hebben gemaakt maar nu vastlopen.
Sterke cryptografie en niet-traceerbare transacties zijn technisch mogelijk, zo luidt het argument, maar volledig ondoorzichtige systemen zijn buitengesloten van gereguleerde financiën.
Het MiCA-kader van de EU, het verbod in Dubai vanaf januari 2026 en 73 delistings op beurzen alleen al in 2025 hebben de boodschap duidelijk gemaakt.
Het antwoord, zeggen voorstanders, is selectieve openbaarmaking of privacy als standaard, met gecontroleerde transparantie wanneer de regelgeving dat vereist.
Zero-knowledge proofs kunnen aantonen dat aan anti-witwasvoorwaarden is voldaan zonder de onderliggende transactiegegevens bloot te leggen.
Rob Viglione, oprichter van zkVerify en CEO van Horizen Labs, zegt dat de interesse in privacy een structurele verschuiving weerspiegelt in plaats van speculatieve cycli.
Volgens hem wordt privacy steeds meer gezien als een vereiste voor gebruik in de echte financiële wereld, niet als een nichefunctie die aan individuele tokens is gekoppeld.
„De weg naar legitimiteit is niet ‘geen privacy’, maar selectieve openbaarmaking: privacy als standaard voor gebruikers, met gecontroleerde openbaarmaking voor naleving van regelgeving,” zei hij.
Lacie Zhang, marktanalist bij Bitget Wallet, stelde dat privacy zich ontwikkelt tot een systeemniveau‑eigenschap in plaats van iets op activaniveau.
Ze merkte op dat volledig transparante blockchains moeite hebben om betalingen, salarissen en commerciële activiteiten op schaal te ondersteunen, waardoor de sector privacy opnieuw moet zien als fundamentele infrastructuur.
Hulpmiddelen zoals zero-knowledge proofs en view keys, zei ze, kaderen privacy opnieuw in als iets dat verenigbaar is met regelgeving in plaats van er lijnrecht tegenover te staan.
De sector verzet zich niet tegen toezicht, stelde ze, maar herkadert vertrouwelijkheid als verenigbaar met regelgeving in plaats van ermee in conflict te zijn.
Ook lezen: The Crypto Millionaire Who Just Bought One Of London's Most Expensive Homes
Het pleidooi voor verzet
Het andere kamp ziet tegemoetkoming als overgave.
Privacytools moeten werken ondanks overheden, niet mét hen, net zoals Tor dat al decennialang doet.
Zij wijzen op de marktprestaties van Monero’s (XMR) als bevestiging.
De privacycoin bereikte begin 2026 een recordhoogte van boven de 797,73 dollar, na een stijging van 400% sinds Binance de munt in 2024 delistte. Hoe harder toezichthouders knijpen, hoe hoger de koers stijgt.
Seth for Privacy, COO bij CakeWallet, wijst het idee af dat privacy moet buigen richting compliance.
Hij beschrijft Monero als technologie voor financiële vrijheid, vergelijkbaar met Tor, ontworpen om te functioneren ongeacht geopolitieke druk of goedkeuring door toezichthouders.
Vanuit dat perspectief verzwakt toenemende aandacht privacycoins niet, maar onderstreept hun relevantie, nu Bitcoin (BTC) en Ethereum (ETH) dieper worden geïntegreerd in het traditionele financiële stelsel.
„Terwijl sommige munten zoals Bitcoin en Ethereum steeds meer worden ingeplant in het oude financiële systeem, zijn munten als Monero de tegenovergestelde kant opgegaan,” zei hij. „Toezichthoudende goedkeuringen komen en gaan, maar de duidelijke marktvraag naar private betalingen verdwijnt niet.”
Lees hierna: Solana Is Stuck In Meme Coin Mode And That Is Costing It Dearly, Says Standard Chartered