In 1992 zorgde orkaan Andrew voor $27 miljard aan verliezen voor de verzekeringssector. Herverzekeraars raakten door hun capaciteit heen en het antwoord van de markt was om op zoek te gaan naar kapitaal buiten de eigen balans. Vierendertig jaar later bedraagt dat externe geld, dat de sector insurance-linked securities (ILS) noemt, ongeveer 17% van een herverzekeringspool die nu iets van $785 miljard waard is.
De standaardverklaring voor de lage deelname van extern kapitaal in de herverzekeringsmarkt is dat dit een natuurlijk plafond is, en dat de appetijt simpelweg niet bestaat. Maar dat is niet wat ik hoor wanneer ik tegenover allocators zit om hun pijnpunten te begrijpen en te verkennen hoe blockchain de verzekeringsinfrastructuur kan moderniseren.
Wat allocators echt zeggen
Allocators zijn meestal niet huiverig voor herverzekering omdat dit een van de weinige assetclasses is die echt niet gecorreleerd is met aandelen en kredietrisico. Neem bijvoorbeeld catastroferisico: een orkaan kan het niets schelen wat de Fed vorige week heeft gedaan.
In een wereld waarin iedere allocator diversificatie najaagt, zou een schone, niet-gecorreleerde opbrengst overtekend moeten zijn, afhankelijk van de prijs. Herverzekering zou aantrekkelijk moeten zijn, zelfs als het rendement vergelijkbaar is met een obligatie met een vergelijkbaar risico en rendement, vanwege het diversificatievoordeel.
Wanneer je hen echter vraagt waarom ze wegblijven van herverzekering, beschrijven ze een reeks mechanische problemen die niets met appetijt te maken hebben.
De mechanics van het herverzekeringsplafond
De deal is dat het ondersteunen van een herverzekeringsovereenkomst betekent dat je zekerheden moet storten die voor de volledige looptijd aan die specifieke overeenkomst worden vastgezet. Dus als je visie op het risico na zes maanden verandert, heb je geen manier om daarop in te spelen. Je kapitaal zit vast in die positie.
Er is geen secundaire markt voor herverzekeringsrisico. Een cat bond‑belegger kan vóór de einddatum verkopen als er toevallig een koper is, maar een gecollateraliseerde herverzekeringspositie kan meestal helemaal niet worden verkocht. Dit komt deels door regelgeving, zoals de vereiste om een gelicentieerde herverzekeraar te zijn, maar vergelijk dat eens met zowat elke andere institutionele assetclass die een allocator aanhoudt. Aandelen, krediet of zelfs private credit: ze hebben allemaal in toenemende mate een secundaire markt. Herverzekering lijkt nog steeds in de jaren 90 te opereren.
Op een dieper niveau is er een fragmentatieprobleem. Elke partij in een herverzekeringsketen houdt zijn eigen administratie bij en er is geen gedeeld, realtime overzicht van wat er precies wordt gecedeerd, aan wie, en onder welke voorwaarden. Dus voordat een allocator kapitaal committeert, moet die een dataroomproces doorlopen dat negentig dagen of langer kan duren om de blootstelling te reconstrueren uit documenten, zo blijkt uit sommige gesprekken die we hebben gevoerd.
Het nettoresultaat is dat allocators een hoger rendement eisen als compensatie voor kapitaal dat ze niet kunnen verplaatsen. Dit prijst er een groot deel volledig uit en begrenst hoeveel van hun portefeuille de rest bereid is toe te wijzen.
Als we het zo bekijken, is dat plafond van 17% voor alternatief kapitaal vooral het gevolg van een knelpunt in data en administratie. Hierdoor kunnen deze risicoverplichtingen niet correct worden geprijsd en omgezet in liquide producten. Het is een liquiditeitsprobleem dat meer te maken heeft met verouderde processen dan met de risicobereidheid van allocators en de rendementen van herverzekering.
Wat als we de leidingen repareren?
Tegenwoordig hebben we de technologie voor twee dingen die dit plafond effectief zouden kunnen doorbreken:
Ten eerste kunnen we een gedeeld, verifieerbaar overzicht van blootstelling creëren met behulp van blockchains om de risico’s zichtbaar te maken die nu opgesloten zitten bij afzonderlijke verzekeraars. Dit zou één grootboek zijn dat elke betrokken partij kan inzien, in plaats van dat elke partij haar eigen administratie achteraf moet afstemmen met die van anderen.
Dit is geen nieuw idee. De sector heeft dit al uitgeprobeerd met het B3i‑consortium. Vijftien grote verzekeraars en herverzekeraars, waaronder Munich Re, Swiss Re, Allianz en Zurich, hebben zes jaar lang en met serieus geld gebouwd aan een gedeeld verzekerings‑ en herverzekeringsgrootboek op een distributed ledger. Het werd uiteindelijk in 2022 gesloten en de gangbare uitleg was dat verzekeraars er geen commercieel voordeel in zagen. Naar mijn mening kwam dat doordat de sector, en blockchain‑infrastructuur in het algemeen, er toen nog niet klaar voor was zoals nu. Het was meer een afhankelijkheidsprobleem.
Tegenwoordig zijn stablecoins gewone financiële infrastructuur geworden in plaats van een niche cryptoproduct, en is getokeniseerde herverzekering niet langer theoretisch. Schroders Capital en Hannover Re hebben in april 2026 een live getokeniseerde gecollateraliseerde herverzekeringsdeal afgerond.
Zodra we alle relevante partijen in zo’n gedeeld grootboek hebben, kunnen we daarop voortbouwen en het onderliggende risico omvormen tot iets dat zich gedraagt als een asset. Risico zelf kan worden gedekt met zekerheden, geprijsd en van eigenaar veranderen vóór de einddatum, zodra het op de juiste manier onchain wordt weergegeven. Het zou zelfs nieuwe mogelijkheden voor kapitaalvorming kunnen openen die door het ILS‑plafond van 17% heen breken. Natuurlijk roept dit allerlei vragen op, zoals wie deze markten maakt en wat de regulatoire implicaties zijn van een gelicentieerde herverzekeraar die onchain gaat.
Het goede nieuws is dat alle ontbrekende bouwstenen om dit te realiseren vandaag al bestaan. Tokenisatie werkt nu al voor veel andere assetclasses zoals T‑bills, woningwaardeleningen en private credit. Kapitaalmarkteninfrastructuur voor verzekeringsrisico kan de volgende stap zijn, en die kan bestaan zonder de oude structurele beperkingen.