Test przeprowadzony przez Bank Włoch na stablecoinie USD Coin (USDC) pokazał, że koszt przekazów w USDC może sięgać niemal 9%. Niskie opłaty transferu w sieci blockchain są przy tym przytłaczane przez koszty wymiany walut i wypłaty środków w gotówce lub na rachunek bankowy.
Kluczowe wnioski:
- Badacze wysłali 200 USDC przez 10 korytarzy przekazowych; łączne koszty wahały się od 0,3% do 8,96%.
- Średni koszt samych transferów on-chain wyniósł zaledwie 0,4% wartości przelewu.
- Stablecoiny okazały się tańsze od Wise na trzech korytarzach, a droższe na czterech; szybkość zależała od lokalnych systemów płatności.
Koszty transferów w USDC
Bank Włoch opublikował 30 lipca badanie typu „mystery shopping”, po tym jak badacze Alberto Di Iorio, Enrica Di Stefano, Michele Mascioli i Giorgio Trebeschi zrealizowali transgraniczne przelewy w marcu 2026 r. Przesłali 200 USDC przez dziesięć tras łączących Włochy z Argentyną, Brazylią, Republiką Południowej Afryki, Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi i Japonią, dokumentując każdy etap zasilenia, zakupu stablecoina, transferu on-chain, sprzedaży i wypłaty środków fiat.
Łączne koszty wahały się od 0,30% dla korytarza Włochy–Argentyna do 8,96% dla trasy Argentyna–Włochy, przy czym sam komponent on-chain średnio wyniósł jedynie 0,4% badanych kwot. Różnice wynikały głównie z opłat w walutach fiducjarnych. Na trasie ZEA–Włochy dodatkowa prowizja 3,8% za płatność kartą kredytową podniosła całkowity koszt do 8,95%, pokazując, jak istotny dla ostatecznego rachunku jest dostęp do lokalnej infrastruktury bankowej.
Autorzy przypomnieli, że średni globalny koszt przekazów wynosi 6,4%, wciąż powyżej celu ONZ zakładającego zejście poniżej 3% do 2030 r. Jednocześnie z analizy wynika, że rozliczenie w sieci blockchain rzadko bywa najdroższym elementem transakcji.
Zobacz też: Ukryty watermark Claude’a deprawuje sztukę pisania, twierdzi Gruber
Stablecoiny jako szyny płatnicze
Na tle średnich kosztów przekazów wychodzących na poziomie poszczególnych krajów, publikowanych przez Bank Światowy, USDC okazał się tańszy w przypadku Brazylii, Włoch i RPA, ale droższy dla ZEA, gdzie punkt odniesienia wynosił 2,65%. Porównanie z Wise na tych samych trasach, zasymulowane 14 kwietnia, pokazało niższy koszt USDC na trzech korytarzach i wyższy na czterech, przy jednym korytarzu niedostępnym.
O szybkości decydowała przede wszystkim lokalna infrastruktura bankowa.
Przekazy finalizowano w mniej niż 20 minut tam, gdzie zasilenie lub wypłata fiat korzystały z systemów natychmiastowych, takich jak brazylijski Pix czy europejski TIPS. Z kolei korytarze z RPA wymagały od jednego do dwóch dni roboczych. Zdaniem badaczy sprawia to, że stablecoiny pełnią raczej funkcję uzupełniającą wobec sprawnych krajowych systemów płatności, niż je zastępują – głównym wąskim gardłem pozostają wejścia i wyjścia z ekosystemu krypto.
Eksperyment przeprowadzono 24 i 26 marca 2026 r., w okresie niskiego zatłoczenia sieci blockchain, i obejmował jeden stablecoin oraz ograniczoną liczbę jurysdykcji. Autorzy zastrzegają, że inne tokeny, operatorzy, struktury rynkowe i regulacje mogą prowadzić do odmiennych wyników, co ogranicza możliwość formułowania tezy, że stablecoiny są z definicji tańszym rozwiązaniem.
Czytaj dalej: Bitcoin może ponownie przebić 100 tys. dol. przed halvingiem w 2028 r., twierdzi Scaramucci
