De volgende fase van de defensiecyclus wordt mogelijk minder gedreven door nieuwe wapens en meer door een fundamenteel capaciteitsprobleem.
De Verenigde Staten en hun bondgenoten verbruiken raketten en onderscheppers sneller dan de defensie-industrie ze kan aanvullen, concludeert onderzoeksbureau Citrini Research.
Het bureau stelt dat moderne oorlogvoering een zwakte blootlegt die beleggers grotendeels over het hoofd hebben gezien. Goedkope drones, rondhangende munitie en ballistische raketten dwingen legers om dure onderscheppers in een tempo af te vuren waarvoor de productie in vredestijd nooit is ontworpen. De volgende fase van defensie-investeringen draait daardoor minder om baanbrekende technologie en meer om industriële slagkracht, zo luidt de analyse van Citrini Research.
Vraag holt productie voorbij
De waarschuwing beperkt zich inmiddels niet meer tot militaire strategen.
In juni beriep het Witte Huis zich op de Defense Production Act nadat knelpunten waren vastgesteld in de Amerikaanse munitie-industriebasis, variërend van beperkte productiecapaciteit en kwetsbare toeleveringsketens tot extreem lange doorlooptijden. Die problemen wijzen op een groeiende kloof tussen het tempo van de vraag aan het front en de snelheid waarmee fabrikanten de voorraden kunnen herstellen.
Het tekort is zichtbaarder geworden door het intensieve gebruik van Patriot- en THAAD-onderscheppers in recente conflicten. Deze systemen zijn nog altijd cruciaal voor de bescherming van bases, vitale infrastructuur en bondgenootschappelijke doelen tegen ballistische raketaanvallen.
Industriële basis als zwakke schakel
Volgens Citrini Research zit de echte beperking niet in het aantal raketten dat nu beschikbaar is, maar in de snelheid waarmee nieuwe exemplaren kunnen worden gebouwd.
Lees ook: Binance blokkeert HTX-transfers, 10 extra platforms richting deadline 23 augustus
Jarenlang opereren volgens een inkoopmodel voor vredestijd heeft fabrikanten opgezadeld met beperkte reservecapaciteit. Productielijnen waren geoptimaliseerd voor voorspelbare overheidsorders, niet voor langdurige oorlogsvraag. Opschalen vraagt nu om nieuwe fabrieken, extra toeleveranciers en lange investeringscycli die zich niet in enkele maanden laten voltooien.
Dat verandert de investeringscasus ingrijpend. Het speelveld beperkt zich niet langer tot de grote defensie-aannemers. Ook producenten van voortstuwing, geleidingssystemen, motoren, sensoren, elektronica en andere kritieke onderdelen in de raketketen kunnen belangrijker worden nu overheden hun munitievoorraden willen herstellen en structureel verhogen.
Een ander soort defensiesupercyclus
De bredere implicatie is dat de defensie-uitgaven een nieuwe fase ingaan.
Decennialang lag de nadruk in de inkoop op technologische voorsprong. Vandaag telt de mogelijkheid om langdurig te produceren minstens zo zwaar als de verfijning van het wapen zelf.
Citrini Research stelt dat het slagveld het debat heeft verschoven van pure machtprojectie naar industriële weerbaarheid. Overheden vragen niet langer alleen welke systemen nodig zijn, maar vooral of die systemen snel genoeg en in voldoende aantallen kunnen worden gebouwd om het tempo van moderne oorlogvoering bij te benen.
Als die trend doorzet, kunnen raketproductie en de bredere munitie‑toeleveringsketen uitgroeien tot een van de bepalende langetermijnthema’s binnen de mondiale defensiebestedingen.
Lees verder: Cardano DeFi‑TVL stijgt met 14 mln ADA terwijl instellingen afwachtend blijven
