Crypto werd Web3 en wordt nu misschien verkocht als de Digital Asset Industry. Hoe je het ook noemt, de blockchainsector heeft een decennium gebouwd voor een type persoon dat amper nog bestaat. Iemand die bereid is een hardwarewallet te kopen, twaalf woorden op papier te schrijven en die te bewaken als een bankkluis, is een zeldzaam ras in een wereld van gemak. Die persoon zou nooit meer zijn dan een afrondingsfout vergeleken met de miljarden mensen die gewoon willen dat hun geld beweegt.
In 2026 staat die persona niet langer centraal voor marketingteams en durfkapitalisten. De markt komt nu op gang om te leveren wat mensen echt willen. Massamarktsoftware is pas opgeschaald zodra de backend uit beeld verdween, omdat niemand die een contactloze kaart tapt nadenkt over de onderliggende betalingsrail, berichtformaten, enzovoort.
Crypto heeft jaren volgehouden dat eigenaarschap zichtbare complexiteit vereiste, en dat geloof verliest nu van echt kapitaal, waarbij alleen al de neobanksector een totale marktwaarde van 8 biljoen dollar heeft opgebouwd. Het merendeel van deze middelen beweegt via interfaces die de complexiteit van blockchains, gaskosten of transactiesigning verbergen.
Instituten hebben deze visie in hoge mate al gerealiseerd. State Street lanceerde onlangs een getokeniseerd platform voor geldmarktfondsen, deposito’s en stablecoins, en voegde zich daarmee bij BlackRocks BUIDL en Franklin Templetons BENJI in een tokenisatierace die blockchains behandelt als afwikkellaag in plaats van als product op zich.
Evenzo is het volume van Visa’s stablecoin-afwikkelingssysteem gestegen tot 7 miljard dollar per jaar, terwijl on-chain RWA’s als geheel in diezelfde periode de grens van 20 miljard dollar zijn gepasseerd. Daarvoor hoefde geen enkele retailklant een privésleutel te beheren.
Zelfbewaring blijft mislukken
Consumenten dwingen tot zelfbewaring is altijd een verlorene zaak geweest, en het afgelopen jaar heeft daar volop bewijs voor geleverd. Om te beginnen bleek uit een enquête onder 1.000 Amerikaanse cryptohouders dat 35% ooit de toegang tot een wallet of account is kwijtgeraakt, en 31% daarvan heeft zijn fondsen nooit teruggekregen.
Daarnaast leegde de recente Coldcard-hack bijna 130 miljoen dollar aan Bitcoin, waardoor velen het “zelfbewaringsdroombeeld” opnieuw zijn gaan beoordelen, terwijl dat meer dan tien jaar lang de strijdkreet van de hele sector was.
Zelfs Tether, het bedrijf dat het meest te winnen heeft bij een wallet‑gecentreerde ideologie, bracht onlangs een consumentenwallet uit waarmee gebruikers hun sleutels in de cloud kunnen back‑uppen, precies het soort gemak dat zelfbewaring zogenaamd overbodig zou maken.
Als er al iets is dat gewone gebruikers terug de cryptorails op trekt, dan is kunstmatige intelligentie een betere gok dan nóg een pitch over soevereiniteit. MetaMasks nieuwe Agent Wallet laat bijvoorbeeld agents handelen en herbalanceren binnen uitgavenlimieten die een mens één keer instelt, terwijl MoonPays MoonAgents‑kaart diezelfde agents stablecoins laat uitgeven bij elke merchant, zonder dat er een mens aanwezig hoeft te zijn.
Er zijn nog veel meer voorbeelden hiervan bij mainstreampartijen, van Google tot Solana tot x402 (feitelijk een lijst die leest als de infrastructuur van het komende decennium van handel, niet als een cryptosubcultuur).
Regelgeving beloont de tussenpersoon, niet de wallethouder
Van buitenaf gezien duwt overheidsbeleid de sector in dezelfde richting, of toezichthouders dat nu willen of niet. De FDIC bevestigde dat stablecoinhouders mogelijk geen doorlopende deposito‑verzekering krijgen, zelfs niet via intermediairs. Alleen de eigen reserve‑rekening van een uitgever is gedekt, en dan nog slechts tot 250.000 dollar.
Het praktische gevolg is dat zinvolle consumentenbescherming mensen momenteel alleen bereikt via een gereguleerde bank, kaartnetwerk of assetmanager tussen hen en de chain in, niet via directe eigendom van een wallet.
De marktimplicatie hiervan is dat kapitaal en gebruikers zich blijven concentreren rond bedrijven die de distributie bezitten, niet rond de partijen met het puurste protocol.
Bewaarkantoren, kaartnetwerken en assetmanagers die cryptorails opnemen in producten die mensen al gebruiken, zullen hun marktaandeel blijven vergroten. Walletleveranciers en tokens waarvan de waarde afhankelijk is van retailklanten die hun eigen sleutels beheren, zullen aan relevantie inboeten, zelfs terwijl het gebruik van de onderliggende rails groeit.
Dat alles betekent niet dat crypto krimpt, maar dat de activaklasse eindelijk wordt gedistribueerd zoals elk ander financieel product: via instellingen die mensen al vertrouwen en met technologie die op de achtergrond zijn werk doet.
Kortom, bedrijven die het publiek nog steeds seedphrases en zelfsoevereiniteit proberen te verkopen, vechten een strijd die de markt al heeft beslecht.