Diego Martin van Yellow ziet dat de sterkste vraag in de cryptomarkt niet langer komt van particuliere handelaren die achter het nieuwste verhaal aanjagen, maar uit de snelgroeiende kruising van kunstmatige intelligentie en Web3 – waar autonome agents uitgroeien tot terugkerende gebruikers van on‑chain infrastructuur.
In een gesprek met Yellow.com zegt Martin dat de AI-gedreven cryptovraag fundamenteel anders oogt dan eerdere hypes, omdat ze ontstaat aan de koperskant van de markt in plaats via de introductie van steeds nieuwe tokens.
„Dit is de meest tastbare vraag die ik in jaren heb gezien,” zegt Martin, die benadrukt dat zijn inschatting voortkomt uit het bestuderen van orderboeken in plaats van alleen koersgrafieken.
Volgens hem volgen de meeste cryptoverhalen historisch hetzelfde patroon: nieuwe tokens komen op de markt, liquiditeit verschuift van de ene naar de andere sector en particuliere beleggers worden een speculatieve spiraal in getrokken. De AI‑Web3‑hoek ontwikkelt zich anders, zegt hij, omdat de eindgebruiker niet per se menselijk hoeft te zijn.
Machines als volgende kopers
Martin noemt het sterkste element van de AI‑Web3‑these dat toekomstige vraag kan komen van machines die voor diensten betalen, niet van handelaren die op koersstijging gokken.
„De koper hoeft niet eens een opgewonden mens te zijn,” zegt hij. „Het kan een machine zijn die AI‑credits nodig heeft – bijvoorbeeld voor Claude – of toegang tot dit soort technologie.”
Als dat patroon beklijft, verandert dat de marktstructuur ingrijpend. AI‑agents zullen moeten betalen voor rekenkracht, data, abonnementen, toegangsrechten, afwikkelingsdiensten en andere machine‑tot‑machine‑functies. Zulke stromen creëren terugkerend gebruik in plaats van eenmalige, speculatieve koopgolven.
Volgens Martin zullen agents uiteindelijk „elkaar betalen en hedgen” met AI‑gerelateerde utilitytokens, credits of afwikkelingslagen. In dat scenario groeit de vraag mee met de activiteit van agents, in plaats van te verdampen zodra de aandacht van particuliere beleggers weer naar de volgende sector verschuift.
Daarom ziet hij AI‑Web3 als een van de weinige thema’s in deze cyclus met echt structurele vraag.
„Kapitaal blijft plakken, roteert minder en vormt pools die niet zomaar wegstromen,” aldus Martin.
Bubbel en infrastructuur kunnen naast elkaar bestaan
Martin sluit niet uit dat AI‑gerelateerde cryptomunten nu al in een speculatieve bubbel zitten. Maar volgens hem gaan bubbels en technologische omwentelingen historisch vaak hand in hand.
Hij vergelijkt de huidige AI‑crypto‑hausse met de dotcom‑periode, waarin talloze internetbedrijven omvielen, terwijl de onderliggende technologie juist de basis van de digitale economie legde.
„De bubbel en de revolutie staan niet tegenover elkaar. Het is één en hetzelfde evenement,” zegt hij. „Het internet stierf niet in 2001. Bepaalde websites stierven.”
In zijn optiek zal de volgende liquiditeitscrisis fungeren als zeef. Projecten die echte problemen oplossen en daadwerkelijk gebruik genereren, kunnen overleven. Projecten die vooral bestaan omdat er een token rond te bouwen is, zullen waarschijnlijk wegvallen.
Zijn lakmoesproef voor oprichters en investeerders is eenvoudig: zou dit project ook bestaan als er géén token geprint kon worden?
Is het antwoord ja, en heeft het project gebruikers, omzet en cashflow, dan kan het volgens Martin als infrastructuur gelden. Is het antwoord nee, dan ís de token waarschijnlijk het hoofdproduct – en dat maakt het project kwetsbaar zodra liquiditeit opdroogt.
„De overgrote meerderheid van de projecten die nu live gaan, heeft helemaal geen token nodig,” zegt hij. „Ze brengen er toch een uit omdat ze vraag naar die token móéten creëren, niet omdat er een reëel probleem ligt.”
Orderboeken laten zien wat grafieken verbergen
Een van de grootste fouten van beleggers, stelt Martin, is dat ze zich blindstaren op koersgrafieken zonder naar de onderliggende marktstructuur te kijken.
Sommige tokens lijken hard te stijgen, zegt hij, terwijl het orderboek een totaal ander beeld geeft. Dan oogt de markt sterk aan de oppervlakte, terwijl insiders of vroege investeerders juist de uitgang zoeken.
„Ik zie tokens die verticaal lijken te gaan, maar als je het boek in kijkt, zie je vrijwel alleen verkooporders,” zegt Martin. „Iedereen probeert eruit te komen.”
Dat is vaak een signaal van gefabriceerde vraag, legt hij uit. Een project of gelieerde partij kan verkoopdruk absorberen om de grafiek gezond te laten ogen, terwijl het orderboek onder water verzwakt.
„De grafiek schreeuwt dat het er geweldig uitziet, maar het orderboek zegt dat dit een tikkende tijdbom is,” zegt hij.
Dat onderscheid wordt cruciaal nu AI‑Web3‑tokens meer aandacht trekken. Een stijgende koers op zichzelf is nog geen bewijs van echte vraag. Beleggers zouden volgens Martin moeten kijken naar gebruik, omzet, diepte in het orderboek en de vraag of de koopinteresse standhoudt tijdens stressperiodes.
Volgende liquiditeitsschok wordt lakmoesproef
Martin verwijst naar de verkoopgolf van 10 oktober als voorbeeld van hoe snel kunstmatig opgepompte vraag kan verdwijnen wanneer de wereldwijde liquiditeit opdroogt. Zulke schokken leggen volgens hem feilloos het verschil bloot tussen infrastructuur en pure speculatie.
„Als wereldwijde liquiditeit opdroogt en de leidingen bevriezen, verdampt gefabriceerde vraag in één dag,” zegt hij. „Echt gebruik blijft over.”
Daarom denkt hij dat de volgende crash het AI‑Web3‑verhaal niet zal breken, maar de geloofwaardige infrastructuurprojecten zal scheiden van de structuren die bijna volledig rond een token draaien. De projecten met de grootste overlevingskans lossen reële infrastructuurproblemen op, genereren cashflow en bedienen gebruikers die het product nodig hebben, ongeacht de tokenprijs.
Voor Martin zijn de belangrijkste signalen niet hype, branding of korte‑termijnrendement. Doorslaggevend is of gebruikers blijven transacteren, er omzet is en het orderboek echte koopinteresse toont in plaats van gecontroleerde steun.
„Als je de winnaars puur vanaf de grafiek selecteert, koop je waarschijnlijk de slechtste,” zegt hij. „Kijk naar de leidingen, kijk naar het orderboek.”
Retail is niet langer de grootste volumemotor
Martin ziet daarnaast dat particuliere handelaren een steeds kleiner deel van het totale handelsvolume voor hun rekening nemen. Het merendeel van de omzet komt volgens hem inmiddels van bots, market makers, arbitragesystemen en andere geautomatiseerde strategieën.
„Het grootste deel van de omzetten komt van machines die emotieloos strategieën uitvoeren,” zegt hij. „En het grootste deel van de pijn wordt door mensen geleden.”
Die verschuiving versterkt zijn bredere verhaal: als markten toch al grotendeels machine‑gedreven zijn, is het geen verre toekomstfantasie meer dat AI‑agents volwaardige economische actoren worden. Het is eerder de volgende fase van een markt die nu al door automatisering wordt bepaald.
Particuliere beleggers krijgen volgens hem nog steeds de hardste klappen bij liquidaties omdat ze emotioneel instappen en door hun hefboompositie vaak sneller worden uitgestopt dan ze kunnen reageren. Bots kennen geen paniek, mensen wel.
De komende 12 tot 15 maanden verwacht hij dat agents duidelijker zichtbaar worden als economische spelers: ze kopen diensten in, voeren transacties uit en dragen bij aan marktactiviteit op een manier die minder emotioneel en meer utiliteitsgedreven is.
De implicatie voor crypto is fors. Als AI‑agents terugkerende kopers worden van rekenkracht, toegang en afwikkelingsdiensten, zal de volgende grote vraagcyclus er heel anders uitzien dan de retail‑gedreven rotaties van voorgaande jaren.
Die cyclus zou weleens stiller, meer geautomatiseerd en vooral infrastructuur‑gedreven kunnen zijn.
De hamvraag, zegt Martin, is welke projecten daadwerkelijk voor die toekomst bouwen – en welke AI slechts gebruiken als laatste troefkaart in hun tokenverhaal.
Lees verder: Farage onder vuur nu verborgen cryptogokkers‑geld uit 2024 opduikt