Een publiek conflict tussen het Witte Huis en de Federal Reserve heeft opnieuw al lang bestaande zorgen onder economen en beleggers aangewakkerd over de risico’s van politieke invloed op het Amerikaanse monetaire beleid, een debat dat geworteld is in historische episodes die de moderne onafhankelijkheid van de Fed. hebben hervormd
De kwestie laaide deze week weer op nadat Fed-voorzitter Jerome Powell zei dat de dreiging van strafrechtelijke aanklachten door het ministerie van Justitie tegen hem moet worden gezien in de bredere context van druk om renteverlagingen af te dwingen.
Powell zei dat de juridische actie, formeel gekoppeld aan een renovatieproject van het hoofdkantoor van de Fed, een voorwendsel was om beslissingen over het monetaire beleid te beïnvloeden.
Hoewel Powell geen historische precedenten noemde, wijzen economen en beleidshistorici erop dat deze episode doet denken aan een periode begin jaren zeventig, toen politieke druk op de centrale bank bijdroeg aan blijvende economische schade en verlies van beleidscredibiliteit.
Een test voor de onafhankelijkheid van de centrale bank
In een verklaring zei Powell dat het geschil niet ging over toezicht door het Congres of bouwuitgaven, maar over de vraag of de Federal Reserve de rente kan blijven vaststellen op basis van economische omstandigheden in plaats van politieke eisen.
„Het gaat erom of de Fed in staat zal blijven de rente te bepalen op basis van bewijs en economische omstandigheden,” zei Powell, eraan toevoegend dat intimidatie het mandaat van de instelling – prijsstabiliteit en maximale werkgelegenheid – zou ondermijnen.
De Federal Reserve is ontworpen om onafhankelijk van de uitvoerende macht te opereren, met gouverneurs die vaste termijnen dienen om het monetaire beleid af te schermen van electorale cycli.
Die onafhankelijkheid wordt al lange tijd door de markten gezien als een belangrijke pijler onder het vertrouwen in de Amerikaanse dollar en de markt voor staatsobligaties.
Na Powells opmerkingen verzwakte de dollar en stegen de goudprijzen, wat de gevoeligheid van beleggers weerspiegelt voor elke indruk dat het monetaire beleid politiek gestuurd kan worden.
Lessen uit de jaren zeventig
De historische zorg komt voort uit gebeurtenissen tijdens het presidentschap van Richard Nixon, toen het Witte Huis langdurige druk uitoefende op de toenmalige Fed-voorzitter Arthur Burns om een ruimhartig monetair beleid te handhaven.
Gedeclassificeerde bandopnames uit het Witte Huis en archiefmateriaal tonen aan dat Nixon Burns herhaaldelijk aanspoorde om groei en werkgelegenheid prioriteit te geven voorafgaand aan de verkiezingen van 1972.
Ook lezen: X Moves To Own Financial News And Trading As Smart Cashtags Cement Its Grip On Market Sentiment
Burns, een vooraanstaand econoom en langdurig adviseur van Nixon, stond ondanks de formele onafhankelijkheid van de Fed onder aanzienlijke politieke druk.
Hoewel meerdere factoren de inflatie in dat decennium aanwakkerden, waaronder olieschokken en begrotingsexpansie, hebben studies van Federal Reserve-banken en economische historici politieke druk consequent aangewezen als een factor achter de vertraagde reactie van de Fed op de stijgende inflatie.
In 1974 overschreed de Amerikaanse inflatie 12%, waardoor de koopkracht van huishoudens afkalfde en de financiële markten ontregeld raakten.
Het verlies aan geloofwaardigheid dwong beleidsmakers er later in het decennium toe veel agressievere maatregelen te nemen.
Onder Fed-voorzitter Paul Volcker werden de rentes begin jaren tachtig verhoogd tot bijna 20%, wat een diepe recessie veroorzaakte maar uiteindelijk het vertrouwen in het Amerikaanse monetaire beleid herstelde.
Deze episode wordt nu in onderzoek van de Federal Reserve veelvuldig aangehaald als een bepalende les waarom onafhankelijkheid van de centrale bank ertoe doet: niet omdat politieke druk inflatie garandeert, maar omdat zij het vermogen van de instelling verzwakt om resoluut te reageren wanneer inflatierisico’s opduiken.
Waarom markten nu opletten
Economen zeggen dat het huidige geschil nauwlettend wordt gevolgd omdat het samenvalt met hoge Amerikaanse schuldenniveaus, hardnekkige inflatie boven het pre-pandemische niveau en een grotere afhankelijkheid van de uitgifte van staatsobligaties om begrotingstekorten te financieren.
In zo’n omgeving speelt vertrouwen in monetair bestuur een extra grote rol bij het verankeren van inflatieverwachtingen en de buitenlandse vraag naar Amerikaanse schuld.
Als beleggers beginnen te geloven dat rentebesluiten door politieke druk kunnen worden gestuurd, waarschuwen analisten dat de langetermijnfinancieringskosten kunnen stijgen, zelfs als de kortetermijnrente daalt, wat een geloofwaardigheidspremie weerspiegelt in plaats van economische fundamenten.
Het Witte Huis heeft geprobeerd deze zorgen te bagatelliseren.
Economisch adviseur Kevin Hassett zei dat hij niet betrokken was bij de acties van het ministerie van Justitie en schetste de kwestie als toezicht op federale uitgaven.
Powell verwierp die lezing, noemde de renovatiekwestie een voorwendsel en benadrukte dat hij zijn taken zou blijven uitvoeren zonder politieke vrees of gunsten.
Lees verder: Why Bitcoin Refuses To Break Despite Massive ETF Outflows: The Hidden Strength Behind $90K Floor