Een paper die in februari is gepubliceerd op arXiv door onderzoekers van het Cambridge Centre for Alternative Finance, Wenbin Wu en Alexander Neumueller, presenteert de eerste longitudinale studie naar de fysieke infrastructuurresistentie van Bitcoin, op basis van 11 jaar peer‑to‑peer‑netwerkdata, 658 onderzeekabels en 68 geverifieerde kabelstoringen.
De belangrijkste bevinding: tussen de 72% en 92% van de internationale onderzeekabels in de wereld zou tegelijkertijd moeten uitvallen voordat Bitcoin (BTC) een aanzienlijk verlies aan nodes ondervindt.
Een gerichte aanval op vijf grote hostingproviders kan echter een vergelijkbare verstoring veroorzaken door slechts 5% van de routeringscapaciteit uit te schakelen.
De paper verschijnt op een moment dat sabotage van onderzeekabels meer geopolitieke aandacht krijgt, met verstoringen in de Straat van Hormuz en steeds frequentere aanvallen op infrastructuur in betwiste regio’s.
Wat de data laat zien
De onderzoekers voerden per scenario 1.000 Monte Carlo‑simulaties uit over de volledige dataset. Van de 68 onderzochte echte kabelstoringen veroorzaakte 87% minder dan 5% impact op nodes.
De grootste enkele gebeurtenis – toen bodemverstoringen voor de kust van Ivoorkust in maart 2024 zeven tot acht kabels tegelijk doorsneden – trof wereldwijd slechts vijf tot zeven Bitcoin‑nodes, ongeveer 0,03% van het netwerk.
De correlatie tussen kabelstoringen en de Bitcoin‑prijs was -0,02, praktisch nul. Het contrast wordt scherp als het aanvalmodel verschuift van willekeurig naar gericht.
Terwijl willekeurige kabelverwijdering een drempel van 72–92% vereist om fragmentatie te veroorzaken, verlaagt het gericht uitschakelen van kabels met de hoogste betweenness‑centrality – kabels die fungeren als continentale knelpunten – die drempel tot 20%. Het richten op slechts vijf hostingproviders (Hetzner, OVH, Comcast, Amazon en Google Cloud) op basis van node‑aantallen brengt die drempel verder omlaag tot 5%.
De Tor‑bevinding
In 2025 routeert 64% van de Bitcoin‑nodes via Tor, waardoor hun fysieke locaties onzichtbaar zijn. De aanname was dat verborgen locaties mogelijk een onderliggende kwetsbaarheid zouden maskeren.
De studie vond het tegenovergestelde. De Tor‑relay‑infrastructuur is geconcentreerd in Duitsland, Frankrijk en Nederland – landen met de grootste redundantie in onderzeekabels en de meest robuuste terrestrische glasvezelverbindingen. Het vierlagige multiplexmodel dat de onderzoekers ontwikkelden liet zien dat Tor tussen de 0,02 en 0,10 toevoegt aan de kritieke falingdrempel, in plaats van deze te verlagen.
De netwerkresistentie nam met 22% af tussen 2018 en 2021, toen de geografische concentratie een piek bereikte tijdens de Oost‑Aziatische mining‑hausse en in 2021 een dieptepunt van 0,72 aantikte. Het Chinese verbod op mining dwong tot herverdeling; de drempel herstelde tot 0,88 in 2022 en kwam in 2025 uit op 0,78.
Waarom het ertoe doet
Het onderzoek biedt een kwantitatief raamwerk voor twee categorisch verschillende dreigingsmodellen.
Willekeurige infrastructuurstoringen – door scheepsankers, aardbevingen of conflicten – vormen op elke realistische schaal een verwaarloosbaar risico voor de operationele continuïteit van Bitcoin.
Gecoördineerde, op staatsniveau uitgevoerde aanvallen op specifieke hosting‑knelpunten vormen een structureel ander type tegenstander, en een type waartegen de topologie van het netwerk aanzienlijk minder goed is bestand.